Inspreken Woonvisie 2020-2030 in de Raadscommissie Stedelijke Ontwikkeling dd 31 oktober 2019

Allereerst: Wij herkennen ons in de visie en aanbevelingen van de vorige spreker, Annemiek Hogendorp. Onze focus is niettemin een beetje anders: wij richten ons in het bijzonder op de noden van al die ouderen voor wie het langer thuis blijven wonen geen vanzelfsprekende mogelijkheid meer is terwijl het Verpleeghuis evenmin een oplossing is.

Bouwen in de stad is maatwerk. En ja, dat zien we voor allerlei groepen in de stad gebeuren. In de woonvisie zoals die er nu ligt wordt er op maat gebouwd voor studenten. Voor kwetsbare bewoners uit instellingen, voor spoedzoekers, voor vergunninghouders, voor minima in de sociale sector. Maar van maatwerk voor ouderen is geen sprake. Ouderen blijken geen specifieke groep voor wie specifieke eisen gesteld moeten worden.
Dat is heel ondoordacht en in onze ogen een grote fout, want passende woningen voor ouderen moeten nu eenmaal aan andere, specifieke eisen voldoen om “passend” te zijn.

In de woonvisie wordt al op de eerste bladzijde gesteld dat binnen de groei van de Leidse bevolking er vooral een sterke toename zal zijn van het aantal ouderen. De Leidse Woonvisie geeft op geen manier aan wat haar antwoord is op juist die groei!

Landelijk werd vorige week een “Taskforce Wonen en Zorg” opgericht om oplossingen te zoeken voor –ik citeer- “de nijpende vraagstukken op het gebied van eenzaamheid, onvoldoende geschikte woningen en toenemende tekorten aan personeel in de zorg”. Wonen op maat voor ouderen betekent veel meer dan bouwen van appartementen zonder drempel en met lift! De landelijke overheid is doordrongen van de urgentie op korte termijn werk te maken van passende woonvormen voor ouderen. Zij lijkt doordrongen van de problemen die verwacht mogen worden als dat niet gebeurt. Toch zullen die problemen in eerste instantie moeten worden opgelost door de gemeenten. Die zijn verantwoordelijk voor de WMO; zij zouden moeten weten dat radicale ingrepen noodzakelijk zijn om die problemen het hoofd te bieden. Het is daarom heel teleurstellend dat de woonvisie er geen van blijk geeft te anticiperen op de berekende verdubbeling van het aantal 75-pussers de komende 12-14 jaar.

De overheid zal steeds minder voor individuele, vereenzamende ouderen zorgen. We zullen steeds meer op onszelf zijn aangewezen. Op elkaar dus. Er moet nu gebouwd worden om dàt mogelijk te maken. Ouderen niet als los zand verdwaald in appartementenblokken maar gebruikmakend van natuurlijke cohesie van soortgenoten die in eenzelfde positie zitten. We zullen ruimte moeten bieden aan coöperatieve woonvormen, aan CPO’s. We zullen ouderen niet moeten ontwortelen maar ze in de wijk houden. Er moet in de wijk gebouwd worden voor mensen uit de wijk. Dat geldt niet alleen voor onze wijk maar voor iedere wijk. En de urgentie dat te doen is groot! We betreuren het dat er van de onderkenning van die urgentie en van het initiëren en ondersteunen van kleinschalige initiatieven in de wijk niets terug te vinden is in de Woonvisie. Dat kan en moet anders! En gaan daar heel graag met u over in gesprek. (en het “Platformoverleg” bleek niet behulpzaam in dat overleg!)

Ton Polderman,
Woongroep Ouderencontact Profburgwijk

Dit bericht is geplaatst in Rapportages. Bookmark de permalink.